Peruaanse sterhyacint (Scilla peruviana)
Peruaanse sterhyacint (Scilla peruviana) is een opvallende bolplant met grote, dichtgevulde bloemtrossen die uit tientallen stervormige violetblauwe tot diepblauwe bloemen bestaan. De bloeiwijze kan bijna als een halve bol boven het blad staan en trekt daardoor onmiddellijk de aandacht.
Dat maakt deze sterhyacint heel anders dan bijvoorbeeld de veel kleinere vroege sterhyacinten die we onder de naam Scilla kennen.
Uit de bol ontwikkelt zich eerst een rozet van vrij brede, langwerpige tot lancetvormige groene bladeren. Vanuit het midden verschijnt vervolgens een stevige bloemstengel met een aanvankelijk kegelvormige bloeiwijze.
Tijdens het openen verandert die vorm.
Steeds meer stervormige bloemen spreiden zich naar buiten, waardoor uiteindelijk een brede, bijna koepelvormige bloemtros ontstaat.
De bloei valt voornamelijk in mei en juni. Daarmee sluit de Peruaanse sterhyacint mooi aan op de periode waarin veel vroege voorjaarsbollen alweer verdwijnen, terwijl de echte zomerbloeiers nog moeten beginnen.
De plant bereikt tijdens de bloei ongeveer 25 tot 40 cm hoogte.
Vooral op een warme, zonnige en beschutte standplaats kan Scilla peruviana jarenlang terugkomen. Een goed doorlatende bodem is daarbij belangrijk, omdat de grote bol slecht reageert op langdurig natte wintergrond.
Ondanks de naam komt deze plant niet uit Zuid-Amerika. De natuurlijke verspreiding ligt rond het westelijke en centrale Middellandse Zeegebied.
Maak een schetsafspraak
Heeft u hulp nodig bij het maken van een tuinontwerp en/of het samenstellen van een beplantingsplan? Maak dan een afspraak met de Schetsservice!
1. Herkomst en naamverklaring van Peruaanse sterhyacint (Scilla peruviana)
Scilla peruviana behoort tot de aspergefamilie (Asparagaceae).
De soort komt van nature voor in het westelijke en centrale Middellandse Zeegebied. Onder andere het Iberisch Schiereiland, delen van Italië en Noord-Afrika behoren tot het natuurlijke verspreidingsgebied.
De Nederlandse naam Peruaanse sterhyacint suggereert dus een totaal andere herkomst. De plant komt niet uit Peru. Dat maakt de soortaanduiding peruviana tot een van de aardigere botanische misverstanden.
Peruviana betekent letterlijk uit Peru of Peruaans.
Carl Linnaeus nam deze aanduiding in 1753 over uit een oudere naam die de Vlaamse botanicus Carolus Clusius voor de plant had gebruikt.
Clusius kende de plant als Hyacinthus stellatus peruanus en beschreef een exemplaar waarvan men destijds meende dat het uit Peru afkomstig was.
Die vermeende herkomst bleek niet te kloppen. Toch bleef de naam behouden en kennen we de plant tegenwoordig nog steeds als Scilla peruviana.
Soms verschijnt het verhaal dat de verwarring ontstond doordat de bollen met een schip met de naam Peru naar Europa kwamen. Dat verhaal klinkt aantrekkelijk, maar hiervoor bestaat onvoldoende betrouwbare historische onderbouwing.
Daarom houden we het bij de aantoonbare verklaring: vroegere botanici gingen ten onrechte uit van een Peruaanse oorsprong.
De geslachtsnaam Scilla heeft een veel oudere oorsprong. De naam gaat via het Latijn terug op het Griekse skilla, een naam die men gebruikte voor bolgewassen die we als sterhyacinten of verwante planten kennen.
De Nederlandse naam sterhyacint verwijst naar de stervormige bloemen. Bij Scilla peruviana zijn die sterren bijzonder talrijk.
Een volwassen bloeiwijze kan uit tientallen afzonderlijke bloemen bestaan. Daardoor zien we van enige afstand eerst één grote blauwe bloemvorm en pas van dichtbij alle afzonderlijke sterretjes waaruit die vorm bestaat.
Dat verschil tussen kijken van veraf en dichtbij vormt ook een interessante eigenschap voor het tuinontwerp.
2. Algemene informatie over Peruaanse sterhyacint (Scilla peruviana)
Wetenschappelijke naam: Scilla peruviana
Nederlandse naam: Peruaanse sterhyacint
Andere naam: Portugese sterhyacint
Synoniemen: onder andere Oncostema peruviana en Oncostema elongata
Plantenfamilie: Asparagaceae
Planttype: meerjarige bolplant
Herkomst: westelijk en centraal Middellandse Zeegebied
Hoogte: ongeveer 25–40 cm
Breedte: ongeveer 25–40 cm
Plantdichtheid: ongeveer 7–9 bollen per m² voor groepen, afhankelijk van het gewenste effect
Groeiwijze: rozetvormend, met een stevige centrale bloemstengel
Bol: groot, meerjarig en ondergronds
Standplaats: zon tot lichte halfschaduw
Ligging: warm en bij voorkeur beschut
Bodem: goed doorlatend, bij voorkeur matig voedselrijk en niet langdurig nat
Zuurgraad: zuur, neutraal tot kalkhoudend
Blad: langwerpig tot lancetvormig en vanuit de basis groeiend
Bladkleur: donkergroen
Wintergroen: min of meer wintergroen in milde omstandigheden; het blad kan bij kou beschadigen of gedeeltelijk verdwijnen
Bloeiperiode: mei–juni
Bloemkleur: violetblauw tot diepblauw
Bloemvorm: kleine stervormige bloemen in een grote, dichte kegel- tot koepelvormige bloemtros
Winterhardheid: redelijk winterhard op een beschutte en goed doorlatende groeiplaats
RHS-winterhardheid: H4, ongeveer -10 tot -5 °C
Snoei: geen snoei nodig; blad na de bloei laten afsterven
Vermeerdering: zaaien of jonge nevenbollen afnemen
Toepassing: zonnige border, mediterrane tuin, grindtuin, rotstuin, stadstuin, kusttuin en pot
3. Uiterlijk en kenmerken van Peruaanse sterhyacint (Scilla peruviana)
Peruaanse sterhyacint (Scilla peruviana) groeit vanuit een forse bol en vormt eerst een rozet van langwerpige, vrij brede bladeren.
De bladeren staan rondom het groeipunt en buigen vaak enigszins naar buiten. Hierdoor ontstaat een lage groene basis waaruit later de bloemstengel omhoogkomt.
Tijdens de bloei bereikt de plant ongeveer 25 tot 40 cm hoogte.
De bloemstengel is stevig en draagt aan de bovenzijde een opvallend grote bloeiwijze. Voordat de bloemen volledig geopend zijn, heeft deze vaak een vrij compacte kegelvorm.
Daarna verandert het uiterlijk snel.
De onderste bloemen openen eerst en richten zich naar buiten. Vervolgens openen steeds meer bloemen, waardoor de bloeiwijze breder en voller oogt. Uiteindelijk ontstaat een dicht bezette tros van tientallen kleine stervormige bloemen.
Elke afzonderlijke bloem bestaat uit zes smalle bloemdekbladen. De violetblauwe tot diepblauwe kleur geeft de bloeiwijze een krachtige uitstraling. Bovendien zorgen de duidelijk zichtbare meeldraden voor extra detail wanneer u de bloemen van dichtbij bekijkt.
Juist de combinatie van het forse blad, de stevige bloemstengel en de compacte massa blauwe bloemen maakt Peruaanse sterhyacint anders dan veel andere soorten binnen het geslacht Scilla. De plant heeft daardoor bijna een exotische uitstraling, terwijl hij qua formaat gemakkelijk in een border of pot past.
4. Blad en geur van Peruaanse sterhyacint (Scilla peruviana)
Het blad van Peruaanse sterhyacint is langwerpig tot lancetvormig en heeft een fris- tot donkergroene kleur. De bladeren groeien direct vanuit de bol en vormen samen een duidelijk bladrozet.
In zachte omstandigheden kan het blad lange tijd groen blijven. Toch bepaalt het klimaat sterk hoe lang het loof intact blijft. Vooral koude, natte omstandigheden kunnen het uiterlijk van het blad beïnvloeden.
De bladeren vormen een belangrijk onderdeel van de sierwaarde. Ze geven de plant al vóór de bloei behoorlijk wat volume en zorgen voor een fraai contrast met de later verschijnende blauwe bloemen.
Na de bloei blijft het blad bovendien belangrijk voor de bol. Via het groene loof slaat Peruaanse sterhyacint opnieuw reserves op voor het volgende groeiseizoen. Daarom kunt u het blad het beste rustig laten afsterven.
Geur speelt bij Peruaanse sterhyacint geen belangrijke rol in de sierwaarde. De aantrekkingskracht zit vooral in de vorm en kleur van de spectaculaire bloeiwijze.
5. Bloei van Peruaanse sterhyacint (Scilla peruviana)
Peruaanse sterhyacint bloeit in het late voorjaar tot de vroege zomer. Daarmee bloeit deze soort duidelijk later dan veel kleinere sterhyacinten die al vroeg in het voorjaar verschijnen. De RHS beschrijft de bloeitijd als vroege zomer.
De bloemknoppen zitten aanvankelijk dicht bij elkaar. Zodra de eerste bloemen openen, ontstaat geleidelijk een steeds grotere blauwe bloemtros. Daardoor verandert het uiterlijk van de plant gedurende de bloeiperiode bijna dagelijks.
De afzonderlijke bloemen zijn relatief klein, maar staan zo dicht bij elkaar dat ze samen één opvallend geheel vormen. Hun stervorm versterkt dat effect. Vooral van bovenaf is goed zichtbaar hoe rijk de bloemhoofdjes bezet zijn.
De kleur varieert van helder violetblauw tot diep blauwpaars. Daardoor combineert Peruaanse sterhyacint mooi met lichte bloemkleuren, zilvergrijs blad en andere voorjaars- en vroegzomerbloeiers.
Ook na het hoogtepunt van de bloei blijft de stevige bloeiwijze nog enige tijd zichtbaar. Voor de mooiste plant houdt u vervolgens het blad intact totdat het op natuurlijke wijze achteruitgaat.
6. Standplaats en bodem voor Peruaanse sterhyacint (Scilla peruviana)
Peruaanse sterhyacint groeit het liefst op een warme en zonnige plek. Een standplaats in de volle zon geeft doorgaans de rijkste bloei. Toch verdraagt de plant ook lichte halfschaduw, zolang hij voldoende warmte krijgt.
Daarnaast speelt de bodem een belangrijke rol. Scilla peruviana komt van nature uit gebieden met een mediterraan klimaat en houdt daarom niet van langdurig natte grond. Vooral in de winter vormt een natte bodem een risico.
Kies daarom bij voorkeur voor een goed doorlatende, humusrijke bodem. Zandgrond of een losse leemgrond is uitstekend geschikt. Op zware kleigrond kunt u de structuur verbeteren met grof zand, fijn grind of ander materiaal dat de afwatering bevordert.
Een beschutte plek tegen een warme muur kan gunstig zijn. De stenen slaan overdag warmte op en geven die later weer af. Bovendien beschermt zo'n standplaats de plant enigszins tegen koude wind.
In een pot kunt u de omstandigheden nog beter sturen. Gebruik dan een ruime pot met voldoende drainagegaten en zorg ervoor dat overtollig regenwater gemakkelijk wegloopt.
Plant de bollen ongeveer 10 tot 15 cm diep. Houd tussen verschillende bollen voldoende ruimte, zodat de forse bladrozetten zich goed kunnen ontwikkelen.
Hoewel Peruaanse sterhyacint enige droogte goed verdraagt, mag de grond tijdens de actieve groei niet langdurig volledig uitdrogen. Geef daarom water tijdens langere droge perioden in het voorjaar. Zodra het blad afsterft en de bol in rust gaat, heeft de plant juist veel minder vocht nodig.
7. Toepassing en combinaties met Peruaanse sterhyacint
Door zijn bijzondere bloeiwijze verdient Peruaanse sterhyacint een plek waar u de plant goed kunt zien. Een zonnige border, verhoogde border, rotstuin of grote plantenbak biedt daarvoor goede mogelijkheden.
Plant één bol als opvallend accent of gebruik verschillende exemplaren in een kleine groep. Vooral een groep van drie, vijf of zeven bollen geeft tijdens de bloei een krachtig effect.
Combineer Peruaanse sterhyacint bij voorkeur met planten die eveneens van warmte en een goed doorlatende bodem houden. Daardoor ontstaat niet alleen een aantrekkelijk geheel, maar voorkomt u ook dat verschillende planten sterk uiteenlopende eisen aan de standplaats stellen.
Zilvergrijs blad werkt bijzonder goed naast de blauw-violette bloemen. De rustige bladkleur versterkt namelijk het intense blauw van de bloeiwijze. Ook witte, zachtroze en paarse bloemen passen goed bij deze opvallende bolplant.
In een natuurlijke beplanting is Peruaanse sterhyacint minder vanzelfsprekend dan kleinere sterhyacinten. De forse bloeiwijze trekt sterk de aandacht en heeft daardoor eerder het karakter van een accentplant.
In een pot komt dat opvallende karakter juist uitstekend tot zijn recht. Kies bijvoorbeeld een eenvoudige terracotta pot of een donkere plantenbak, zodat de vorm en bloemkleur centraal staan.
Geschikte combinatieplanten zijn onder andere:
- sierui (Allium 'Purple Sensation')
- ezelsoor (Stachys byzantina 'Big Ears')
- kattenkruid (Nepeta)
- lavendel (Lavandula angustifolia)
- ooievaarsbek (Geranium)
- salie (Salvia nemorosa)
- blauw schapengras (Festuca glauca)
- lampenpoetsersgras (Pennisetum alopecuroides)
Ontwerptip: geef Peruaanse sterhyacint een plek aan de zonnige rand van een border of tussen lage planten. Zo blijft de bijzondere bloeiwijze volledig zichtbaar en kunnen omliggende planten later het afstervende blad gedeeltelijk aan het zicht onttrekken.
8. Groei en onderhoud van Peruaanse sterhyacint (Scilla peruviana)
Peruaanse sterhyacint vraagt weinig onderhoud wanneer hij op de juiste plek staat. Een warme standplaats en een goed doorlatende bodem vormen daarbij de belangrijkste voorwaarden.
Na het planten ontwikkelt de bol een stevig wortelstelsel en verschijnt het blad. Vervolgens vormt zich in het voorjaar de bloemstengel.
Geef tijdens langdurige droogte eventueel extra water. Voorkom echter dat de grond voortdurend nat blijft. Te veel vocht veroorzaakt eerder problemen dan een korte droge periode.
Na de bloei kunt u de uitgebloeide bloemstengel verwijderen wanneer u geen zaadvorming wenst. Daardoor steekt de plant geen energie in het ontwikkelen van zaden.
Laat het blad daarentegen volledig staan. De bladeren maken na de bloei nog voedingsstoffen aan en slaan deze op in de bol. Knip het loof daarom pas weg wanneer het vanzelf geel of bruin is geworden.
Een bescheiden hoeveelheid compost of organische mest in het voorjaar ondersteunt de groei. Overdrijf de bemesting echter niet. Op zeer voedselrijke grond kan de plant veel blad produceren zonder dat de bloei daar evenredig van profiteert.
De winter vormt in Nederland en België het lastigste onderdeel van de verzorging. Vooral een combinatie van strenge vorst en natte grond kan problemen veroorzaken. Een droge en beschutte standplaats vergroot daarom de kans dat de bol goed overwintert.
In koudere tuinen biedt teelt in een pot een praktisch alternatief. U kunt de pot tijdens perioden met stevige vorst gemakkelijk op een beschutte en koele plek zetten.
Controleer potten bovendien regelmatig op een goede afwatering. Vooral tijdens een natte winter mag er geen water onder in de pot blijven staan.
9. Vermeerdering van Peruaanse sterhyacint
Peruaanse sterhyacint kunt u het eenvoudigst vermeerderen via jonge bollen die zich rondom de moederbol ontwikkelen.
Graaf een goed ontwikkelde pol voorzichtig op wanneer de plant in rust is. Vervolgens kunt u de jonge bollen voorzichtig van de moederbol losmaken.
Plant de grootste bollen daarna direct opnieuw op een geschikte plek. Kleinere bollen kunt u eerst enkele jaren verder laten groeien voordat ze voldoende omvang hebben bereikt om rijk te bloeien.
Deze manier van vermeerderen heeft een belangrijk voordeel: de jonge planten behouden dezelfde eigenschappen als de moederplant.
Vermeerdering uit zaad is eveneens mogelijk, maar vraagt aanzienlijk meer geduld. Laat daarvoor enkele uitgebloeide bloemen staan totdat zich rijpe zaden hebben gevormd.
Zaailingen hebben meerdere groeiseizoenen nodig voordat ze een bol van voldoende formaat ontwikkelen. Daarom kiest u in de tuin meestal voor vermeerdering via dochterbollen.
Wilt u een bestaande groep uitbreiden, laat de bollen dan zoveel mogelijk met rust. Onder gunstige omstandigheden vormt de oorspronkelijke bol vanzelf nieuwe bollen en groeit de groep langzaam in omvang.
10. Verwante soorten en cultivars van Peruaanse sterhyacint (Scilla peruviana)
Van Scilla peruviana circuleren in de internationale plantenhandel verschillende cultivarnamen en kleurvormen. Toch is actuele verkrijgbaarheid een belangrijk criterium wanneer u planten voor een Nederlandse of Belgische tuin zoekt.
Op dit moment is de botanische soort Scilla peruviana zelf aantoonbaar verkrijgbaar bij verschillende Nederlandse en Belgische bloembollenleveranciers.
Voor afzonderlijke cultivars kon ik geen voldoende betrouwbare en actuele verkrijgbaarheid in Nederland of België vaststellen. Daarom neem ik hier bewust geen cultivars op.
Dat voorkomt dat deze plantenlijst uitgroeit tot een encyclopedische opsomming van namen die voor Nederlandse en Belgische tuinliefhebbers in de praktijk nauwelijks of niet verkrijgbaar zijn.
Het reguliere aanbod bestaat momenteel dus vooral uit:
- Scilla peruviana – de botanische soort met de kenmerkende grote blauw tot violetblauwe bloeiwijze.
Wanneer in de toekomst cultivars aantoonbaar en regulier bij Nederlandse of Belgische kwekers of gespecialiseerde bollenleveranciers verkrijgbaar zijn, kunnen deze aan dit overzicht worden toegevoegd.
11. Peruaanse sterhyacint (Scilla peruviana) en biodiversiteit
Peruaanse sterhyacint (Scilla peruviana) levert tijdens de bloei nectar en stuifmeel aan verschillende insecten. Vooral bij zonnig en zacht weer bezoeken bijen en andere bestuivers de stervormige bloemen.
De vele kleine bloemen staan dicht bij elkaar in één grote bloeiwijze. Daardoor kunnen insecten gemakkelijk meerdere bloemen achter elkaar bezoeken zonder ver te hoeven vliegen.
De bloeiperiode valt bovendien in een interessante overgangsperiode tussen de echte voorjaarsbloeiers en veel vaste planten die pas later in de zomer op gang komen. Peruaanse sterhyacint kan daardoor bijdragen aan een langere opeenvolging van bloeiende planten in de tuin.
Voor een insectvriendelijke tuin combineert u Peruaanse sterhyacint bij voorkeur met verschillende planten die ervoor en erna bloeien. Denk bijvoorbeeld aan vroegbloeiende krokussen, sieruien, kattenkruid en later bloeiende vaste planten.
Laat eventueel enkele uitgebloeide bloemstengels staan wanneer u zaadvorming wilt toestaan. Wilt u vooral dat de bol energie opslaat voor het volgende groeiseizoen, dan kunt u de uitgebloeide stengel juist verwijderen.
12. Problemen en ziekten bij Peruaanse sterhyacint
Peruaanse sterhyacint heeft op een geschikte standplaats meestal weinig last van ziekten. De meeste problemen ontstaan door een combinatie van te veel vocht en onvoldoende drainage.
Vooral natte wintergrond vormt een risico. Wanneer water langdurig rond de bol blijft staan, kan de bol gaan rotten. Zorg daarom voor een luchtige bodem waar regenwater snel uit wegzakt.
Ook potplanten vragen op dit punt aandacht. Controleer of drainagegaten vrij blijven en laat een pot niet langdurig in een schotel met water staan.
Slakken kunnen soms jong blad beschadigen. Vooral mals, pas ontwikkeld blad trekt ze aan. In een tuin met veel slakken kunt u jonge scheuten daarom regelmatig controleren.
Daarnaast kunnen de bladeren na de bloei minder aantrekkelijk ogen. Dit is geen ziekte, maar een normaal onderdeel van de levenscyclus. Laat het blad toch staan totdat het grotendeels geel of bruin is. De bol gebruikt de voedingsstoffen uit het blad voor de bloei van het volgende jaar.
Wanneer Peruaanse sterhyacint wel veel blad maar weinig bloemen vormt, kan een te schaduwrijke standplaats een oorzaak zijn. Ook een te voedselrijke bodem kan de bladgroei stimuleren ten koste van de bloei.
Een warme, zonnige en vooral goed doorlatende standplaats voorkomt dus veel problemen.
13. Veelgestelde vragen over Peruaanse sterhyacint (Scilla peruviana)
Wanneer bloeit Peruaanse sterhyacint?
Peruaanse sterhyacint bloeit meestal in het late voorjaar en de vroege zomer. De exacte bloeitijd hangt af van het weer, de standplaats en het moment waarop de bol begint te groeien.
Hoe hoog wordt Peruaanse sterhyacint?
Peruaanse sterhyacint bereikt tijdens de bloei doorgaans ongeveer 25 tot 40 cm hoogte. De forse bloeiwijze staat daarbij duidelijk boven het bladrozet.
Waar plant ik Peruaanse sterhyacint het beste?
Kies een zonnige, warme en beschutte plek met goed doorlatende grond. Vooral tijdens de winter mag de bodem niet langdurig nat blijven.
Kan Peruaanse sterhyacint in een pot groeien?
Ja. Een ruime pot met goede drainage is zelfs een uitstekende keuze. U kunt de bol dan gemakkelijk tegen extreme winterkou en langdurige nattigheid beschermen.
Is Peruaanse sterhyacint winterhard?
Peruaanse sterhyacint verdraagt enige vorst, maar houdt minder van koude en natte winters dan veel bekende voorjaarsbollen. Een beschutte plek en een goed doorlatende bodem vergroten de kans op succesvolle overwintering.
Wanneer plant ik de bollen van Peruaanse sterhyacint?
Plant de bollen bij voorkeur in het najaar. Daardoor krijgen ze voldoende tijd om wortels te vormen voordat de groei in het voorjaar op gang komt.
Hoe diep plant ik Peruaanse sterhyacint?
Een plantdiepte van ongeveer 10 tot 15 cm is meestal geschikt. Zorg daarnaast voor voldoende ruimte tussen de bollen, omdat het bladrozet behoorlijk breed kan uitgroeien.
Moet ik het blad na de bloei afknippen?
Nee. Laat het blad rustig vergelen en afsterven. Via het blad slaat de bol voedingsstoffen op die hij nodig heeft voor de groei en bloei in het volgende seizoen.
Kan ik Peruaanse sterhyacint vermeerderen?
Ja. De gemakkelijkste methode is het afscheiden en opnieuw planten van jonge bollen die zich rondom de moederbol ontwikkelen. Vermeerderen uit zaad kan eveneens, maar vraagt veel meer geduld.
Is Peruaanse sterhyacint aantrekkelijk voor bijen?
Ja. De vele stervormige bloemen leveren nectar en stuifmeel en trekken tijdens zonnig weer verschillende bestuivende insecten aan.
14. Conclusie over Peruaanse sterhyacint (Scilla peruviana)
Peruaanse sterhyacint (Scilla peruviana) is een opvallend bolgewas voor tuiniers die eens iets anders zoeken dan de bekende voorjaarsbollen. De grote blauw-violette bloeiwijze bestaat uit tientallen kleine stervormige bloemen en trekt tijdens de bloei onmiddellijk de aandacht.
Een warme, zonnige standplaats vormt de basis voor succes. Daarnaast speelt een goed doorlatende bodem een belangrijke rol, vooral tijdens de winter. Op natte grond neemt de kans op bolrot namelijk sterk toe.
Peruaanse sterhyacint past goed in een zonnige border, rotstuin, verhoogd plantvak of ruime plantenbak. Combineer hem met planten die eveneens van zon en een luchtige bodem houden. Zilvergrijs blad, witte bloemen en lage siergrassen vormen daarbij aantrekkelijke partners.
Ook het onderhoud blijft overzichtelijk. Laat het blad na de bloei rustig afsterven, voorkom langdurige nattigheid en geef de bol voldoende tijd om reserves op te bouwen. Onder gunstige omstandigheden kan een enkele bol zich via dochterbollen langzaam uitbreiden tot een kleine groep.
Zo brengt Peruaanse sterhyacint met relatief weinig onderhoud een opvallend mediterraan accent in de tuin.
Maak een schetsafspraak
Heeft u hulp nodig bij het maken van een tuinontwerp en/of het samenstellen van een beplantingsplan? Maak dan een afspraak met de Schetsservice!
